Door Pater Fons

Na de verhuizing van Frans naar het Verpleeghuis Aqua  Viva begin juni 2019, moest zijn huis leeggemaakt worden. Samen met Niek en Corry en Anton is die klus gedaan. Wat mij toen opviel was dat Frans iets moest hebben met het beeld, de gelijkenis, die Jezus vaak gebruikt in zijn verkondiging. Nml. Het beeld van de herder met de schapen. 

Waar een pastoor misschien een bordje bij de voordeur heeft met de tekst: pastorie, stond bij Frans een zwaar beeld van de Goede Herder en in huis in de woonkamer op de grond een herder met schapen. . Enkele schaapjes hebben bijna 7 jaar een plek gehad bovenop de plank boven zijn bed in Aqua Viva. Maar Frans heeft ze niet meer herkend als de schapen uit zijn huis.

In het evangelie dat we zojuist gelezen hebben, hoorden we: – “Toen Hij de grote menigte zag, kreeg Hij medelijden met hen, want zij waren als schapen zonder herder. ” En Hij begon hen uitvoerig te onderrichten. 

Deze zin bevat belangrijke werkwoorden: Jezus zag, hij voelde medelijden, hij onderrichte hen. En er komt er nog een vierde bij: hij zorgt dat deze menigte eten krijgt.

Dit beeld van de herder is dus diep verankerd in de Heilige Schrift, daar komen we niet omheen. En het is ook vormend, het straalt uit, tot op de dag van vandaag.

Ook Frans Vrijdag had zijn eigen band met dit beeld, ja, het heeft hem  denk ik gevormd!

‘Wie herder wil zijn, moet van de schapen houden en met hen willen leven en naar de stal ruiken en niet naar wierook, was een uitspraak van de vorige Paus, paus Franciscus en zo duidde hij het priester-zijn: “Herder kan alleen zijn wie van de mensen houdt en echt met hen wil leven. 

Hij moet iemand zijn die wil binnengaan in de verschillende levenssituaties van de mensen en van de betreffende tijd.” En precies zo heeft Frans geprobeerd in de verschillende taken die hem waren toevertrouwd zijn priesterschap in te vullen of te leven. 

Maar zijn weg naar het priesterschap was voor Frans een lange en een niet gemakkelijk weg.

Hij heeft moeilijke periodes gekend.

De studies gingen moeizaam, hij kon zich moeilijk concentreren, dat waren nog gevolgen van een hersenvliesontsteking die hij  in 1944 op 4 jarige leeftijd kreeg en overleefde wat zeer uitzonderlijk was. Maar hij had zijn doel voor ogen. Hij wilde priester worden.

12 jaar oud ging Frans in 1953 naar het klein-seminarie van onze congregatie in Stevensbeek. 

Hij volgde het gebruikelijke traject van postulaat, noviciaat en professie. 

Niet alleen de studies gingen moeizaam hij kreeg ook tegenwerking. Dat had waarschijnlijk ook te maken met zijn karakter. Frans kon opvliegend zijn, dat de meesten van ons wel herkennen.

Hij studeerde  in Nijmegen filosofie in het Berchmanianum bij de Jezuïeten  en theologie aan  de Universiteit. In 1971 was de diakenwijding. 

Nog was hij er niet. Weer moest Frans enkele studies volgen om dan 11 jaar later, op 18 september 1982, de priesterwijding te ontvangen uit handen van mgr. Bluyssen. Dat was in de kerk van Brakkenstein. 

Gingen de studies moeizaam, Frans had wel talenten op artistiek gebied. 

Frans was muzikaal, een begaafd blokfluitspeler, hij gaf ook les aan de muziekschool. Van meerdere kerkkoren was Frans dirigent. 

Daarnaast had hij ook een ander talent en  dat ook een hobby van hem werd: nml. Het amateurtoneel. Hij was regisseur en heeft meerdere stukken geregisseerd.  Uit de condoleances die we kregen konden we lezen dat hij dat goed kon. 

De uitvoeringen, kleding, decor etc, waren perfect op elkaar afgestemd. 

En Frans was  lid  van de ledenraad van het Brabants Centrum voor Amateurtoneel. 

Die talenten zag men ook terug in de Eucharistievieringen waarin hij voorging. Soms met de blokfluit of met symbolen passend bij het liturgisch jaargetijde of thema van de viering.

Wat ik gehoord heb was dat het thema bij zijn priesterwijding de “Goede Herder” was.

Zo probeerde hij dus zijn priesterschap uit te oefenen.. Naar de mensen toegewend zijn, dat was hem altijd belangrijk. En dat deed hij ook.

En dat waren de mensen in de dekenaten van Boxmeer en Cuijk. Waar hij vormingswerk en het jongerenpastoraat verzorgde. Ook als pastoor van de H. Johannes de Doperparochie in Ewijk en Winnsen, later van de parochie de Goede Herder in Sint Oedenrode. 

En pastor voor  verpleeghuizen in Boxtel, het Jeroen Boschziekenhuis en voor Brabantzorg Odendael in St Oedenrode.

Dicht bij de mensen – en juist bij degenen zijn…. die het einde van hun leven voor ogen hebben. Daar hoort de kerk te zijn – daar is onze plaats, juist ook aan de sterfbedden, daarvan was hij overtuigd. De diepe overtuiging dat wij als kerk op dit terrein aanwezig moeten zijn. Dicht bij de zieke mensen, hen de liefde van Christus brengen.

Hij ging op in zijn pastoraat, maar hij bleef contact houden met de congregatie. 

Hij was een loyaal priester, loyaal naar de leiding zowel in het bisdom als in de congregatie. 

Frans kwam trouw naar jubilea en uitvaarten van confraters en hij was lid van de bestuurscommissie van het Centrum voor Parochiespiritualiteit. Een instituut van onze congregatie. Hij kon zijn praktijkervaringen met hen delen..

Ja, hij wilde een herder zijn. Maar ongeacht in welke positie ook: Frans is mens gebleven. Priester-religieus, pastoor, mensenvriend, pastor, vriend, adviseur, en een door God gegrepen mens.

In de moeilijke periodes die Frans heeft gehad, al tijdens zijn studies heeft Frans veel steun gehad van Emmy.

Ook zijn pastorale werkzaamheden kon hij uitoefenen omdat Emmy voor hem zorgde. Ze hebben samen mooie  tijd gehad en reizen kunnen maken.

Emmy overleed in mei 2019, in een periode dat Frans  dementie kreeg. Het was voor hem verwarrend, hij was de regie kwijt. Met hulp van pastor Anton B., heeft Frans de afscheidsdienst voor haar, hier in deze kerk, kunnen houden. 

Frans werd opgenomen in het Verpleeghuis Aqua Viva, het verpleeghuis naast ons klooster. Hier kreeg hij de zorg die hij nodig, daar zijn we dankbaar voor. Hier werd hij regelmatig bezocht door confraters, familie, broers en zussen en goede vrienden uit Boxtel. (Mien en Frans bedankt voor jullie steun aan Frans en trouwe bezoek).  

In zijn kleiner wordende wereld, in zijn beleving bleef hij pastor-herder  op de afdeling en altijd keurig in het pak. Zijn houvast waren zijn agenda en mobiele telefoon. Langzaam raakte die zaken op de achtergrond. Steeds meer moest Frans loslaten. Zo ook zijn leven op die zondagmorgen van de 15 februari..

Veel keren is Frans voorgegaan in een uitvaartviering. En vele keren heeft hij verkondigd dat de levende God niet de dood van de mensen  wil. 

Dat verkondigen wij ook nu bij zijn afscheid; 

God wil het leven: geen duister einde, maar een lichtende voleinding; 

Die echte toekomst vieren wij vooraf in deze eucharistie, in deze gedachtenis van Jezus’ dood die reden en waarborg is van verrijzenis en leven.

Laten ons dit geheim gelovig en dankbaar vieren, wetend dat Jezus’  levenwekkend woord krachtig is om de gedaanten van brood en wijn om te scheppen in zijn lichaam en bloed, voedsel voor ons echte, eeuwig leven.

We hoorden het verhaal van de wonderbare broodvermenigvuldiging.

Jezus zorgt voor een feestelijk eten, waar er genoeg is voor iedereen en zelfs nog veel overschot.

De eenzame plaats waar Jezus zich wou terugtrekken krijgt de glans van de feestvreugde op de berg Sion, waar de Heer een feestmaal aanricht. 

Daar op die berg zal er voor altijd rust, vrede en vreugde zijn  waarover we hoorden in de eerste lezing uit Jesaja. 

Wij wensen Frans toe dat hij nu mag aanzitten aan dat Hemels Gastmaal, en dat hij kan zeggen “Dit is onze God op wie ik hoopte, dit is de Heer op wie ik mijn vertrouwen had gesteld. Amen.