Bijdrage Carlien Geelkerken – radioprogramma Zin in zondag – 29 maart 2026
Bron: De Zingever: Zingever Carlien Geelkerken – lente, 29 Mar 2026
“Het is voorjaar, al moest ik vanochtend wel krabben. Maar toch merk je het wel. Het licht blijft langer hangen, de lucht wordt zachter, en overal dient zich nieuw leven aan.
Bij mij thuis ook. Mijn hond, Sammy, ik heb het al vaker over haar gehad, zij kreeg pups. En Sam, die moest daar even ingroeien.
Zoals zoveel moeders, mens of dier, keek ze de eerste uur een beetje alsof ze dacht, help, en nu? Gelukkig was daar Marjon, de fokker, die haar door deze fase heen hielp. Vrienden voor het leven zijn die twee nu.
En nu is ze dus moeder. En dit zomaar een? Een beetje zoals ze moeder uit Afkastiental.
Liefdevol, maar ook heel duidelijk. Er wordt gevoed en gewassen dat het een lieve lust is. En wat me misschien nog wel het meest raakte, ze zorgt niet alleen voor haar eigen pups.
Toen een andere moeder rond het even moeilijk had, nam Sammer zonder aarssel een paar pups bij. Alsof het de gewoontste zaak van de wereld was. En ik dacht, zo simpel kan het dus zijn.”
“Sammie zag drie hongerige pups en ze deed wat nodig was, voeden en verzorgen. Ze dacht niet na, overwoog niks, vroeg niet af hoe het uit zou pakken, ze deed het gewoon. Afgelopen week nam ik een voorbeeld aan mijn hond.
En ja, het is waar, als baas ga je op je hond lijken. Rommelige vergadering, een notulist die het even niet meer kon volgen. Ik bracht wat lijnen in zijn aantekeningen en vulde aan waar de draad verloren was.
Meer was het echt niet. Wat ik ervoor terugkreeg was iets veel groters en voor mij ook veel betekenisvolgers. Een korte rondleiding in de sacramentskerk in Nijmegen.
Van broeder Lowy. We stonden stil bij het kruisbeeld. Hij zei, kijk, hij hangt los voor het kruis.
Het kruis houdt Jezus hier niet gevangen. En hij vertelde, de kunstenaar wilde Jezus geen gezicht geven. Omdat hij te groot is om als menselijk gezicht vast te leggen.
Maar zo vervolgde hij, wij kloosterlingen wilden juist wel een gezicht. Omdat hij mens geworden is, vol uit mens en vol uit God. Het kruisbeeld in deze kerk is geen leidende Christus.”
“Niet de gebroken man die je zo vaak ziet in de katholieke kerk. Hoofd opzij, handen en voeten vast genageld. Broeder Loïs zei, het is te vrezen hier.
En ik dacht, hier is het altijd pasen. We stonden er even bij stil en ineens zag ik het. De grote glas in loodramen die het leven van Jezus laten zien en die aan weerskanten van dit kruisbeeld zichtbaar zijn.
Allemaal mensen zonder gezicht. Geen ogen, geen mond, geen neus. En daar, los van het kruis, één gezicht.
Een gezicht dat volgens de kunstenaar niet had mogen zijn. Maar dat er nu dus zo uitspringt. Alsof daar pas zichtbaar wordt wat leven ten volle is.
Ontroerend mooi. Vandaag is het Pampazen. Jezus wordt als een koning Jerusalem binnengehaald.
Er is vreugde, verwachting, beweging. En ook daar weet niemand van de toeschouwers hoe het verder zal gaan. Maar ze weten wel dat ze nu iemand welkom moeten heten.
En ze doen dat ook. Misschien is dat maar goed ook. Dat we niet alles overzien, maar dat we wel zien wat nodig is.”
“En dan gewoon doen. Zoals de pups, die deze week hun eerste stapjes zetten. Zoals een kunstenaar, die dan toch een gezicht geeft.
En zoals het voorjaar. Dat ondanks de strijd in de wereld toch ontluikt. En misschien is dat genoeg om de zomertijd mee te beginnen.”