Door Pater Fons

Wie thuis een hond of een kat heeft, weet hoe goed deze dieren de stem van hun baasjes herkennen, zelfs het geluid van de auto herkennen ze blijkbaar. 

Zo is het blijkbaar ook met schapen en hun herder. 

Over herders en schapen en valse herders, daar gaat het vandaag over in het evangelie. Het begint met een vergelijking waarin men het beeld van de schaapskooi gebruikt. Zo’n schaapskooi is een soort omheining van takken en bladeren meestal waarbinnen de schapen ’s nachts gedreven worden om zo min of meer beschermd te zijn tegen wilde dieren. We kennen het beeld in ons land nu ook sinds er wolven zijn. 

Vaak slaapt de herder ook binnen de schaapskooi. Als de nacht geweken is, vertrekt de herder met zijn schapen om een weide te vinden waar de dieren kunnen grazen.  

Jezus vergelijkt hier zichzelf met de herder en plaatst zich zo in de traditie van grote herdersnamen als Mozes en koning David. 

Blijkbaar is het beeld van herder en schapen een beeld dat ook wat zegt over de relatie tussen God en zijn volk.

We willen van dit beeld gebruik maken om iets te zeggen over Jezus en ons, ook al beseffen we dat de bijbel hier een geïdealiseerd beeld van de herder schetst.

Eerst en vooral legt Jezus uit dat de schapen luisteren naar de stem van de herder en die stem ook kennen. Zo zou dat dus ook moeten zijn met christenen. Christenen zouden ook de stem van Christus moeten kunnen onderscheiden van andere stemmen. Dat lijkt vrij eenvoudig maar dat is niet altijd zo. 

Als ik met een probleem zit en ik maak het stil, dan hoor ik verschillende stemmen en meestal valt er wel iets te zeggen voor deze maar ook voor een andere oplossing. Welke stem is dan die van Christus? 

Ik denk dat enkel gebed en bijbellezing klaarheid kunnen brengen. Gebed omdat je in een goed gebed niet alleen tatert, maar ook luistert. Bijbellezing omdat je dan doorheen verschillende verhalen thuiskomt in hoe God zich de wereld gedroomd heeft. Maar dat alles neemt niet weg dat het eenvoudig is. 

En dan vertelt Jezus hoe de herder voor de schapen uitgaat. Een verdraaid moeilijk gegeven voor de moderne mens. Enerzijds vragen we in deze vlug evoluerende tijd iemand die ons wegen toont, ons structuur aanbiedt maar anderzijds staan we er niet voor te springen om gewoon maar te volgen, zonder vragen te stellen. 

Het feit dat het gaat om Iemand die het beste voorheeft met jou lost al een deel van het probleem op. 

Het probleem verdwijnt nog iets meer als je de relatie tussen herder en schaap invult als een liefdesrelatie. Is liefde onder andere ook niet dat men elkaar volgt? 

De geschiedenis van de Kerk levert ons vandaag, ook al lijkt het in de media soms anders, een Kerk op waarin heel veel kan en dat bedoel ik niet negatief. 

In sekten is er de waarheid en de leer en die volg je of je volgt die niet en dan kan je opstappen. In de Kerk mag iemand luidop zeggen dat hij het niet eens is met bepaalde standpunten van de Kerk, men zal hem er niet voor buitengooien, of het moet al heel erg zijn. De Kerk kan misschien leerstellig hard zijn, maar in praktijk zeer mild. Sommigen zullen dit hypocrisie noemen, anderen herkennen er misschien iets in van Jezus barmhartigheid voor iedereen, ook al wou Hij zich aan de regels van de Wet houden.

Een ander beeld dat Jezus gebruikt is dat van de deur. Het is via die deur dat mensen toegang krijgen tot het Rijk Gods. Niet door wat je zelf bereikt hebt, niet door een vette bankrekening, maar door geloof in Jezus Christus mag je deelhebben aan Zijn leven. 

Daarom dopen wij mensen. Christen zijn is dus meer dan een goed mens zijn, ook al is dit op zich natuurlijk al een grote verdienste. 

Christen zijn heeft te maken met je manier van zijn in de wereld, die geïnspireerd is op de figuur van Jezus Christus met wie je een relatie opbouwt, een relatie die je doet leven en die je telkens weer kracht heeft om zelf en anderen te laten opstaan.

Het is vandaag ook roepingenzondag. Ook vandaag roept Jezus schapen om Hem te volgen en ook vandaag zijn er mensen die niet enkel luisteren naar zichzelf, naar het gebiedende presteren en consumeren maar die ook luisteren naar de stem van Jezus die klinkt in de stilte, in de stem van gebroken mensen, in de noodkreet van mensen in armoede, in de vraag om aandacht van eenzamen, …   

Sommige mensen, helaas niet al te veel, zijn zo gegrepen door die stem dat ze er hun levenswerk willen van maken mensen te dienen in Jezus’ naam.  

Een mooi voorbeeld is Petrus vandaag in de eerste lezing. 

Tijdens het leven van Jezus had Petrus Hem in de steek gelaten en toch zei Jezus tegen hem:Jij bent de rots op wie ik mijn kerk zal bouwen: een rots en een twijfelaar. 

Maar hij heeft de stem van Jezus verstaan en neemt het initiatief. 

Met ferme woorden bekeert hij veel mensen: drieduizend mensen sluiten zich aan bij de beweging van mensen die Jezus willen volgen.

Naast de roeping voor het priesterschap en het religieuze leven en ook de diaconie zijn er nog heel wat andere roepingen. Onze Westerse Kerk is misschien arm aan roepingen in strikte zin, maar zeer rijk aan roepingen in ruime zin. Het zou fantastisch zijn mochten we eens zien hoeveel vrijwilligers zich dag in dag uit inzetten om Jezus’ Blijde Boodschap door te geven. 

Deze Kerk, gedragen door zoveel vrijwilligers, is rijk aan verscheidenheid, laten we daar dankbaar om zijn. Dat alles neemt niet weg dat er ook nog gewijden moeten zijn, zij hebben een belangrijke plaats in de Kerk, maar ook zij kunnen niet zonder een gemeenschap die hen ondersteunt en volgt. Amen.