Door Pater Fons

Openingswoord 

Welkom op Hemelvaartsdag!
Hemelvaart markeert een begin- en een eindpunt.
De periode met de aardse Jezus wordt afgesloten.
De Kerk van de levende herinnering begint.
Misschien kan je dat vergelijken met het moment
waarop je het ouderlijk huis verlaat
om je eigen nest uit te bouwen.
Je weet genoeg om die nieuwe taak aan te vatten,
maar toch is er even dat vacuüm en de bezorgde vraag:
Red ik dat? Hoe zal het gaan?
Een beetje bemoediging kan dan goed doen.
Moge deze viering ons die bemoediging schenken.

Preek

Zusters en broeders,

Afscheid nemen doet pijn. Dat voelen we allemaal. Zeker als het gaat om iemand van wie je houdt, iemand van wie je dacht: met hem of haar gaat het leven nog mooier, nog voller worden.

Zo moet het ook voor de leerlingen geweest zijn bij het afscheid van Jezus. 

Ze hadden alles achtergelaten om Hem te volgen: hun werk, hun zekerheid, soms zelfs hun familie. Ze leefden met grote verwachtingen.

En dan zegt Jezus: Ik ga naar de Vader. Dat moet hard zijn aangekomen. 

Want wat nu? Hoe moet het verder?

Maar eerlijk is eerlijk: de leerlingen zaten ook met heel andere verwachtingen. Ze vroegen zich af of Jezus nu eindelijk het koninkrijk van Israël zou herstellen. Met andere woorden: komt het er nu van? Komt er nu duidelijkheid, succes, zekerheid?

Herkenbaar, toch? Ook wij dragen vaak verwachtingen mee in ons geloof.

We hopen dat God onze problemen oplost, onze plannen laat slagen en ons weghaalt uit alles wat moeilijk en pijnlijk is. En als dat niet gebeurt, dan komt de twijfel soms dichtbij.

Dat zie je ook in het evangelie. Sommigen aanbaden Jezus, maar anderen twijfelden. Dus ja, geloof en twijfel kunnen soms dicht naast elkaar staan.

Toch gaat Jezus niet mee in dat verlangen naar macht of controle. 

Hij belooft iets heel anders: zijn Geest.

Die Geest krijgen de leerlingen niet om boven anderen te staan, maar om te getuigen. Om te leven zoals Jezus geleefd heeft. Om lief te hebben, te vergeven, te troosten en hoop te brengen.

Hemelvaart betekent dus niet: Jezus is weg en wij staan er alleen voor. Integendeel. Het betekent: jullie zijn nu aan zet, en Ik laat jullie niet los.

Niet door naar de hemel te blijven staren, maar door met beide voeten op de grond te staan en te leven vanuit liefde voor God en voor mensen.

Je zou kunnen zeggen: het is een beetje zoals een coach die even niet meer zichtbaar langs de lijn staat. Eerst denk je: en nu dan? Maar dan ontdek je dat je gekregen hebt wat je nodig hebt om verder te gaan.

Zo is het ook met de leerlingen. Ze moeten wachten, ja, maar niet om stil te vallen. Ze mogen zich openstellen voor de Geest die hen kracht en richting zal geven.

En dat geldt ook voor ons. Ook wij kennen momenten van onzekerheid, van onrust, van niet goed weten hoe het verder moet. Ook wij leven soms in wat je “Hemelvaartsomstandigheden” zou kunnen noemen.

Wat we dan nodig hebben, is diezelfde Geest: een Geest die bemoedigt, richting geeft en ons helpt om trouw te blijven aan het goede.

De laatste woorden van iemand blijven vaak hangen. Soms draag je die heel je leven mee. Ze zeggen iets over wie die persoon was en wat hij of zij het belangrijkste vond.

Zo waren ook de laatste woorden van Jezus geen woorden van angst, maar van zending en vertrouwen. Hij stuurt zijn leerlingen op weg, en tegelijk zegt Hij: “Ik ben met jullie, alle dagen, tot aan de voleinding van de wereld.”

Dat is ook het grote geheim van ons geloof: Jezus is bij de Vader, en tegelijk blijft Hij bij ons. Niet vaag of ver weg, maar echt aanwezig, ook in de sacramenten, ook daar waar mensen samenkomen in zijn naam.

Daarom doet het pijn als geloofsgemeenschappen kleiner worden of kerken sluiten. Want mensen voelen: hier was een plaats waar de Heer dichtbij kwam. En toch blijft ook dan de uitnodiging klinken om Hem te blijven zoeken en te blijven vinden.

En ondertussen krijgen wij een opdracht mee: iets van de hemel zichtbaar maken op aarde.

Waar mensen elkaar liefdevol behandelen, waar vergeving mogelijk wordt, waar verdriet niet genegeerd wordt, waar geduld en trouw groeien, daar komt de hemel al een beetje op aarde.

Waar mensen elkaar troosten, elkaar vergeven en elkaar helpen volhouden, daar wordt iets zichtbaar van Gods liefde.

En waar vriendschap, zachtmoedigheid en trouw te vinden zijn, daar herkennen we iets van Jezus zelf, die ons geen dienaars noemt, maar vrienden.

Hemelvaartsdag is misschien geen uitbundig feest, maar het is wel een dag vol belofte. Een dag waarop we mogen bidden: Heer, zend ons uw Geest. Maak ons open, maak ons moedig, maak ons hoopvol.

En laten we dan met vertrouwen vasthouden aan die woorden van Jezus:

 “Wees maar gerust. Ik ben met jullie, alle dagen.”

Zusters en broeders, dat is meer dan genoeg reden om hoopvol verder te gaan. Mogen wij samen met Maria bidden om die Geest en ons leven openstellen voor Gods liefde. Amen.