
Door Pater Fons
Vandaag vieren we Drievuldigheidszondag. We vieren een mysterie dat ons vertrouwd is en tegelijk ons verstand te boven gaat.
Telkens wanneer wij een kruis slaan, noemen wij de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Maar als iemand ons vraagt wat dat precies betekent, dan merken velen van ons hoe moeilijk het is om daar woorden aan te geven.
Toch staat juist dit mysterie in het hart van ons geloof: wij geloven niet in drie goden, maar in de ene God, die zich aan ons bekendmaakt als Vader, Zoon en Heilige Geest.
De Drie-eenheid is door de eeuwen heen een punt van verwondering en ook van strijd geweest. Al vroeg in de kerkgeschiedenis vroegen gelovigen zich af hoe God één kan zijn en toch in drie personen bestaat.
De kerk heeft daarvoor woorden gezocht, niet om God helemaal te verklaren, maar om het geloof te bewaren: God de Vader, de Schepper; God de Zoon, die in Jezus Christus mens is geworden; en God de Heilige Geest, die in ons en onder ons werkzaam blijft.
Zoals eens mooi is gezegd: als Vader is God de God boven ons, als Zoon de God met ons, en als Geest de God in ons. Daarmee is het mysterie niet opgelost, maar wel wordt duidelijk hoe nabij God is.
Maar wat betekent dit voor ons leven?
Allereerst dit: God is ons nabij, op verschillende manieren, juist wanneer wij Hem nodig hebben. Soms ervaren wij Hem als de liefdevolle Vader die troost en draagt. Soms als de Zoon, onze broeder Jezus Christus, die ons in zijn leven laat zien hoe een mens naar Gods wil kan leven. Soms als de Heilige Geest, die ons moed geeft, ons uit onze angst haalt en ons nieuwe wegen laat zien wanneer wij vastlopen. Vaak merken wij dat niet meteen.
En toch kunnen wij God ontmoeten in de schoonheid van de schepping, in een helpende hand, in troost midden in verdriet, in muziek, in kunst, in momenten waarop ons hart plotseling weet: ik ben niet alleen.
Er is een oud verhaal over een koning die wilde weten hoe God is. Hij riep de geleerden van zijn land bijeen, maar niemand kon hem een afdoend antwoord geven. Toen kwam een eenvoudige herder en zei: “Kijk naar de zon.” De koning probeerde het, maar moest zijn ogen meteen afwenden. Toen zei de herder: “Zo is het ook met God.” Wij kunnen God niet volledig bevatten. Dat is geen zwakte van ons geloof, maar juist een teken van eerbied.
Geloof is immers niet hetzelfde als alles begrijpen. Geloof betekent dat wij ons openen voor het mysterie van God en ons laten meenemen door zijn liefde.
De lezingen van vandaag helpen ons daarbij. In de eerste lezing daalt God af naar Mozes. Hij openbaart zich als de barmhartige en trouwe God, de God die zijn volk niet loslaat. Zijn naam betekent: Ik ben er voor jou. Dat is geen abstracte gedachte, maar een belofte. God laat de wereld niet aan haar lot over. Hij blijft betrokken op mensen, ook wanneer zij hardnekkig zijn of dwalen.
In het evangelie horen wij vervolgens dat God zijn Zoon niet gezonden heeft om de wereld te veroordelen, maar om haar te redden. En sinds Pinksteren weten wij ook: Gods werk gaat verder in de kracht van de Heilige Geest, die ons in beweging zet en ons leert leven in de geest van Jezus.
Daarom is ook het kruisgebaar zoveel meer dan een gewoonte.
Wanneer wij ons tekenen in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest, dan belijden wij dat heel ons leven gedragen wordt door de liefde van de Drie-ene God. Wij leggen onszelf als het ware in Gods handen: ons denken, ons spreken en ons hart. En tegelijk worden wij eraan herinnerd dat geloof nooit iets zuiver persoonlijks is.
Zoals God zichzelf geeft, zo worden ook wij geroepen om er voor elkaar te zijn. Wie leeft voor anderen, wie troost, vergeeft, dient en liefheeft, laat al iets zien van Gods eigen wezen.
Broeders en zusters, op Drievuldigheidszondag worden wij niet uitgenodigd om God volledig te doorgronden, maar om Hem te vertrouwen.
Wij mogen leven uit de liefde van de Vader, de weg volgen van de Zoon en ons laten leiden door de Heilige Geest. Als wij zo leven, zullen wij misschien niet alles begrijpen, maar wij zullen wel steeds dieper binnentreden in het mysterie van God. Amen.