Door Pater Fons

Zusters en broeders,

Vandaag horen we in het evangelie een beeld dat iedereen meteen begrijpt: een akker. Iemand zaait goed zaad, en verwacht een mooie oogst. Maar ’s nachts komt er een vijand en zaait onkruid tussen de tarwe.

En eerlijk gezegd: zo gaat het toch vaak in het leven? Je probeert iets goeds te doen. Je wilt vriendelijk zijn, eerlijk, geduldig. 

Je wilt bouwen aan vrede: thuis, op het werk, in de buurt, in de kerk. En toch groeit er van alles tussendoor wat je niet hebt gevraagd: irritatie, jaloezie, ruzie, angst, vermoeidheid.

De knechten willen meteen aan de slag: “Zullen we het onkruid eruit trekken?” Dat snap je. Wij houden van duidelijkheid. Goed is goed, fout is fout. Opruimen die handel.

Maar de eigenaar zegt iets verrassends: “Nee, laat beide samen opgroeien tot de oogst.” Jezus zegt daarmee niet: laat het kwaad maar gebeuren. Hij zegt wel: wees voorzichtig met te snelle oordelen. Denk niet dat jij altijd precies weet wat tarwe is en wat onkruid is. Want soms vergissen wij ons. In anderen, maar ook in onszelf.

Laten we eerlijk zijn: ook in ons eigen hart groeit tarwe en onkruid door elkaar. We kunnen oprecht goed willen doen, en toch ongeduldig zijn. 

We kunnen geloven in vrede, en toch scherpe woorden gebruiken. We kunnen van iemand houden, en toch tekortschieten. Niemand van ons is een zuiver korenveld.

Juist dat is de troost van vandaag: God schrijft ons niet af omdat er onkruid in ons leven staat. Hij heeft geduld. Niet omdat het Hem niets kan schelen, maar omdat Hij gelooft in groei. Hij geeft ons tijd om te veranderen, tijd om zachter te worden, tijd om opnieuw te beginnen.

En dat past mooi bij deze dagen in en rond Nijmegen. De Vierdaagse gaat beginnen. De vlaggen, de muziek, de wandelaars, de mensen langs de kant: het heeft iets feestelijks. Maar iedereen weet ook: zo’n tocht loop je niet alleen op karakter.

Er komen blaren. Er komt vermoeidheid. Misschien hitte, misschien regen. 

Dan gaat het niet meer om snelheid, maar om volhouden. Stap voor stap. 

Geduld hebben met de weg, met je lichaam, met jezelf.

Zo is het ook op onze geloofsweg. Wij willen graag snel resultaat: snel vrede in huis, snel rust in ons hoofd, snel een betere wereld, snel een perfectere kerk. Maar Gods Rijk groeit meestal niet met haast. Het groeit zoals tarwe groeit: langzaam, kwetsbaar, soms tussen het onkruid door.

Daarom vertelt Jezus ook over het mosterdzaadje. Het Rijk van God begint klein: een woord dat iemand moed geeft, een hand op een schouder, een excuus dat eindelijk wordt uitgesproken, een gebed zonder mooie woorden.

Dat zie je ook langs de route van de vierdaagse. Iemand reikt een beker water aan. Een kind klapt voor een onbekende wandelaar. Kleine dingen, bijna niets. Maar voor iemand die moe is, kunnen ze precies het verschil maken. Zo klein begint Gods Rijk vaak ook.

Paulus zegt in de tweede lezing dat wij soms niet eens weten hoe wij moeten bidden. Dat is herkenbaar. Er zijn momenten waarop je geen woorden hebt. 

Dan kun je alleen maar zuchten. En juist dan, zegt Paulus, komt de Geest ons te hulp.

Misschien is dat onze opdracht voor deze week: niet de hele wereld in één keer willen wieden. Niet iedereen meteen indelen in goed of slecht. Maar zelf tarwe proberen te zijn. Zelf iets zaaien van vrede. Zelf een klein mosterdzaadje zijn.

Dat kan heel concreet zijn. Iemand niet meteen afschrijven. Een gesprek niet uit de weg gaan. Thuis een stap zetten naar verzoening. Op je werk niet meedoen met gemopper, maar proberen iets goeds te zeggen. En in jezelf niet alleen kijken naar wat mislukt, maar ook naar wat God nog kan laten groeien.

Want dat is het goede nieuws van deze zondag: God heeft geduld met de wereld, met de kerk en met ons. Hij gelooft dat de tarwe sterker kan zijn dan het onkruid. Hij gelooft dat een klein zaadje kan uitgroeien tot iets groots.

Laten wij dan ook geduld oefenen. Met anderen. Met onszelf. En vooral: laten wij blijven zaaien. Niet omdat wij zeker weten hoe alles afloopt, maar omdat Jezus ons laat zien dat Gods Rijk groeit: soms verborgen, soms langzaam, maar werkelijk.

En laten we deze week bidden voor alle wandelaars, verzorgers en inwoners van Nijmegen. Dat het een week mag worden van ontmoeting, vreugde en saamhorigheid. 

En dat wij op onze eigen levensweg mogen vertrouwen op de geduldige liefde van God, die met ons meewandelt. Elke kilometer opnieuw.

Laat het onkruid niet het laatste woord hebben. Niet in de wereld. Niet in de ander. Niet in jezelf. Geef God de ruimte om te groeien waar wij het misschien allang hadden opgegeven. Amen.