Alles heeft zijn tijd

Twee weken terug hebben wij broeder Frans Berkelmans, met 96 jaar de oudste in onze communiteit ten grave gedragen. Op diezelfde dag ontvingen wij ook het overlijdensbericht van een van onze vrijwilligers, een vrouw van 42 jaar. Een week tevoren was ze, hoewel zwaar ziek, nog op bezoek geweest en sprak de hoop uit nog een aantal jaren te krijgen.  Namens de broeders wil ik dan ook iedereen bedanken, om het meeleven, het samen stilstaan bij deze twee bijzondere mensenkinderen.

In diezelfde week werd ons in de vroege lezingendienst het boek Prediker voorgelezen en oorden wij de zin:  “  Er is een tijd om te baren en een tijd om te sterven”. Die woorden bleven hangen ’een tijd om te sterven’, wanneer is dat dan als 96 bent of 42 jaar?

Wij rekenen gewoonlijk in heden, verleden en toekomst, gisteren, vandaag en morgen. Zo is onze tijdsvoorstelling. Maar klopt dat? Gisteren is voorbij en morgen is er (nog) niet. Wij krijgen het leven bij mondjesmaat zoals het manna in de woestijn, leven voor één dag. En elke morgen zingen wij in die vroege dienst in Psalm 95 ‘Heden als gij zijn stem hoort’.  Hoe zou het zijn als wij het leven niet tellen in jaren, maanden en dagen, maar in het heden, het nu, van God. Heden is het geschenk en wie dat met open armen ontvangt, heeft die niet genoeg voor deze dag ? De rest is in God verborgen en geborgen en daarop hopen wij.

In deze hoop moet ik natuurlijk ook broeder Johannes zijn plechtige professie vermelden. Een getuigenis van dat instemmen met dit “heden”.

Abt Thijs Ketelaars